احساس میکنم فعلا باید حرفی نزنم..  کم کم دارم از این دردسرها  به یک صورت مازوخیسمی  لذت میبرم .. بازی خیلی جالبی شده . اینکه آدم از آینده خبر داشته باشد ... این اوج لذت زندگی است که آدم همه چیز را از قبل بداند حتی اگر خبرهای خوبی نباشد .لااقلش اینکه امادگی شنیدنش را از قبل دارد.  این را به دکترم هم امروز گفتم.

پی نوشت : یادداشت ۲۰۱ را که قبل از این بود بعد از ۴ ساعت غیر فعال کردم . 

این یادداشت دوباره فعال شد: ۲۰/۹/۱۳۸۵

اینکه من جمعه را خوابیدم در عوض دیشب و پریشب را تا صبح بیدار بودم . خیر سرم یعنی قرار بود بروم روی تاقچه .. یادم میاید یک بنده خدایی چند ماه پیش میگفت دلم به حال سادگی هایت  میسوزد . امشب همین طور که روی تختم دراز کشیده بودم و جدول حل میکردم احساس کردم شکمم درد میکند بعدش فهمیدم که انگار اشکال از  معده ام نیست این دل خودم است که دارد امشب به حال خودم میسوزد .همیشه وقتی که فوتبال نگاه میکنم نگران توپ هایی هستم که توی زمینند .. تازه فهمیدم خودم هم  یک توپ بوده ام وسط میدان ... یک عده ای که اهل مسابقه بودند محکم شوت میکردند و عده ی دیگر با پنبه سر میبریدند . اول لگدشان را میزدند و بعد میگفتند دردت که نیامد ؟ ناراحت که نشدی ؟  مرا میبخشی؟ هدفم فقط گل زدن بود نه لگدمال کردن تو .

راستی شما هوس ندارید یک دوسه تایی لگد بزنید .. خدا را چه دیدی شاید شوت شدم رفتم توی دروازه ی حریف .. گل میشوم.. یک گل گلایل صورتی ... توپها فقط یک وسیله اند. مهم این است که شما برنده شوید و زندگی به کامتان بشود .. اگر هم گلی به سر خودتان نزدید مهم نیست... میتوانید بیاندازید گردن توپ یا بگویید زمین کج بود یا آسمان ابری .. اگر گل نزدید لااقل ورزش که کرده اید، همان نفس ورزش مهم است . 

از دیشب تا امروز عصر فقط خوابیدم ، خیلی خسته ام ..خیلی ...   به این فکر میکردم که ای کاش آدم میتوانست گاهی برای تفریح هم که شده خودش را خاموش کند بگذارد روی تاقچه ، بسپره بعدا روشنش کنن. شاید هم یادشون رفت و راحت شد....

اگر این درد لعنتی بگذارد و کارم  به بیمارستان نکشد ، میخواهم یک هفته ای بروم روی تاقچه.  به بقیه هم میگویم رفته ام مسافرت ... اگر روشن شدم آخر ماه میایم اینجا ... هنوز حرفهای زیادی برای نوشتن  دارم ..

ننوشته حذف شد

مثل همه ی حرفایی که نگفته پس گرفتم...

"۱۶/۹ نوشتم ۱۹ /۹ حرفم را پس گرفتم"

میخواستم یک کتاب بنویسم به اسم "نبرد من" و توی آن شرح بدهم که دعوای من با دنیا سر چی بوده؟ ولی بعدا پشیمان شدم. دیدم حال کتاب خواندن ندارم چه برسد به نوشتن...
به خودم گفتم ولش کن
ولش کردم
رستگار شدم

"داستان رستگاری یک جی بیس  دیوانه"
مقدمه نویسنده صفحه 8