پیشنهاد میکنم که خداوند برای یک بار هم که شده به حرف من گوش بدهد و دست از این همه یک دنده بازیهایش بردارد و به جای این همه عسل که در جویهای بهشتی رها کرده ، کمی به درختان انارش کود فسفاته بدهد ...تضمین میکنم انارهای سال بعدش پرآب تر و خوشمزه تر بشود ...خوب نیست که خدا اینقدرها هم فکر کند که همه چیز را میداند ، گاهی اگر از بندگانش راهنمایی بگیرد بد نیست.

" ازدست نوشته های یک مهندس کشاورزی مغرور در شب یلدا"

گاهی ادم به هوس زندگی مسالمت آمیز با کسی مسالمت زندگی امیز میکند....

ناصریا هم رفت.

 (+)

بالاخره دیشب ساعت اتاقم (+) را تنظیم کردم ... کسانی که من را میشناسند خیلی خوب میدانند که تنظیم کردن ساعت اتاقم یعنی یک تحول بزرگ ارادی در زندگی من ...

یادم می اید که قبلا یک جایی (+) نوشته بودم که اسم بچه ام را امید نمیگذارم..البته این را هنوز هم اقرار میکنم  که از اسم امید خوشم نمی آید قرار هم نیست امیدوار باشم ...ولی میخواهم مداد رنگی هایم را بردارم و کمی colore   بدهم  به world  اطراف خودم . شاید این برای مبارزه با مشکلات ،  موثرتر  از تاقچه رفتن باشد.میخواهم زندگی ام را  colorly  تر بکنم.

امروز هم برف آمده بود.. از سر چهار راه  تا دفتر کارم را پیاده آمدم ...روی برفها راه رفتن را دوست دارم...دربین راه همه اش در فکر مشکلاتی که دارم بودم .... یک گربه ی سیاه و سفیدی از همان اول تا دم در دفتر من را همراهی کرد... بدون هیچ ترسی تمام راه را کنار من  آمد ...و وقتی که سرم را پایین می آوردم و  نگاهش میکردم یک جوری ملتمسانه من را از آن پایین نگاه میکرد...انگار میخواست چیزی بگوید ...

وقتی که به دفتر رسیدم فکر آن گربه من را رها نکرد...با خودم گفتم شاید سنجاقکی بوده که چون هوا سرد است رفته است در پوست گربه. ..خیلی مسخره است نه؟ ....برگشتم بیرون ... رد پاهایمان روی برف ها بود ....

امروز صبح توی راه وقتی از جلوی پارک نزدیک خانه امان رد میشدم به این نتیجه رسیدم که خدا وکیلی ،  اینکه من تصمیم گرفته ام  توی برف و زمستان بروم پارک و بدوم خیلی مسخره است ...اصلا اگر قرار است آدم توی زمستان ورزش کند بهتر است یک جفت چوب اسکی سوئدی بخرد و بادوست دخترش برود پیست ...چوب اسکی را بلدم از کجا بخرم .. راستی شما یک دختر سربزیر و نجیب برای چهار ساعت پیست اسکی رفتن سراغ ندارید....

پی نوشت : به قول شریکم که امروز میگفت : برای پیست رفتن که آدم دختر سربزیر و نجیب با خودش نمیبرد.

باخودم قرار گذاشته بودم که از یکشنبه  باید ورزش کردن را شروع  کنم ...همین که صبح از خواب بلند شدم ..برف آمده بود ولی با خودم گفتم اگر زمین و آسمان هم دست در دست هم بدهند نمی توانند من را از تصمیمم منصرف کنند....من باید ورزش کنم...تا پارک را پیاده رفتم ...در بین راه چند باری لیز خوردم  نزدیک بود با مخ بیایم روی زمین ...نمیدانم چطور شد  وقتی که به پارک رسیدم و بچه ها  را دیدم که داشتند برف بازی میکردند ...یک دفعه هورری دلم ریخت.. یاد بچگی های خودم افتادم .. و یاد اینکه خیلی زود پیر شدم ... حتی پایم را هم داخل پارک نگذاشتم..از همان پیاده روی خیابان چند تایی عکس گرفتم( 1 و 2 ).  و برگشتم...در راه برگشتن با خودم فکر میکردم که اگر یک روزی از این وضعیت خلاص شوم ... دخترم دینا را بیاورم پارک ، برف بازی ...و برایش بگویم که چرا اسمش را دنیا نگذاشته ام ...دنیا با این همه زجر دادن به آدم ارزش دیدن هم ندارد چه برسد به اینکه آدم بخواهد آن را به فرزندی قبول کند. 

جمعه بعداز ظهر حالم اصلاخوب نبود ...نمی دانم چطور شد که چند ساعتی رفتم  بهشت پیش دوستان ...بهشت هم دقیقا یک جایی مثل همان چیزی بود که قبلا در کتابهای دینی دبیرستان خوانده بودم .. باغهای انار و سیب با دیوارهای گلی و جویهایی که در آن عسل رد میشد ..و تخت های چوبی ای  ـ یک چیزی مثل همان سفره خانه های سنتی ـ که وقتی ادم روی آن می نشست تلق و تلق میکرد.   و حوری هایی که مثل دخترهای کانال fashion یکی در میان قدم برمیداشتند ..از آن دورمی آمدند و ازجلوی ما رد میشدند.. که البته  فرشته ی مقربی که راهنمای ما بود مکررا میگفت : شما هنوز محرم نشده اید.. لطفا چشمتان را درویش کنید.. الله وکیلی حوری های بهشت خیلی جلف تر از آن چیزی بودند که قبلادر قران  خوانده بودم. اصلا خوشم نیامد.

تلوری ، ممدحیدری ، علی روشندل ،  حسین مرادی و عباس بوشهری. بچه ها همه اشان جمع شده بودند دم در یکی از باغهای بهشت استقبال من...شاید هم میدانستند که زیاد مهمانشان نیستم. همان ابتدا یک بسته تنباکوی میوه ای از زیر لباسم در آوردم و دادم به عباس بوشهری و گفتم این را قاچاقی از دنیا برایت آورده ام..ساخت کارخانه ی اصغراقا ـ شوهرخاله ام ـ است ..طعم و دودش حرف ندارد...عباس بیچاره خیلی ذوق کرده بود...میگفت : یک سالی میشود که خداوند این چیزها را اینجا قدغن کرده است...هروقت سراغ قلیان را میگیریم مارا میفرستد دنبال نخود سیاه، یک چندتایی حوری بهشتی میفرستد و میگوید فعلا با اینها سرگرم باشید ولی از دود و دم خبری نیست..بیچاره خیلی حالش از دست خداوند گرفته بود ...

با بچه ها کمی پیاده روی کردیم و رفتیم گوشه ای از باغ روی یکی از تختهای بهشتی نشستیم..چای دارچین با پولکی اصفهان برایمان آوردند..علی روشندل میگفت یکی از اصفهانیهای مرحوم اینجا کارگاه پولکی سازی زده .. پول هم خوب در می آورد...هنوز حرفهای علی راجع به کسب و کار دربهشت تمام نشده بود که حسین مرادی یک ظرف انار چید و آورد میگفت انارهای بهشتی آنقدرها هم که در دنیا تعریف میکنند خوشمزه نیست...انار باید ترش باشد..انارهای اینجا بلااستثناء همه اش شیرین است ..نه اینکه خداوند باغهایش را با عسل ابیاری میکند میوه هایش هم مزه ی کله قند میدهد. انارها راروی تخت گذاشت و  کنارم نشست و یواشکی جوری که بچه ها متوجه نشوند در گوشم سراغ دختر خاله اش را میگرفت...میگفت خیلی وقت است ازش خبر ندارم.. بیچاره نمی دانست همان سال که خودش توی رودخانه غرق شد دختر خاله اش هم چند ماه بعد ازدواج کرده . البته من هم زیاد به رویش نیاوردم ..گفتم هنوز مجرد است خواستگار خوبی مثل تو هنوز گیرش نیامده...تلوری تعریف میکرد که سیستم ابیاری باغهای بهشت هنوز هم مثل گذشته ، جوی و پشته ای است ..میگفت خداوند اصلا به توصیه های مهندس های کشاورزی مرحومش گوش نمی دهد...پیشنهاد کردم وقتی که آمدم آنجا با هم یک شرکت مشاوره ی کشاورزی بزنیم و اجرای سیستم ابیاری قطره ای چند تا از باغهای بهشت را از خداوند به صورت پیمانکاری  برداریم.

شوهر خاله ام را هم باید بگویم زودتر راهی شود آنجا ..احتمالا از حوری که بدش نمی آ ید..فرمول تنباکو سازی اش را هم ببرد آنجا و یک گوشه ای از پردیس را دور از چشم خداوند توتون بکارد  و گوشه ی یکی از باغها هم دیگش را راه بیاندازد وتنباکوی میوه ای بسازد..قول میدهم فروش خوبی خواهد داشت...

با این اوضاع اگر من هم بروم و به جمعشان اضافه بشوم و یک دست ورق هم برده باشم که بخواهیم با بچه ها مثل دوران دانشجویی تا صبح بنشینیم و شلم بازی کنیم اگر یک کمی هم شلخته بازی در بیاورم ، خداوند خودش در بهشت را تخته خواهد کرد و همه امان را دوباره دسته جمعی تبعیدخواهد کرد دنیا.

توی همین فکر ها بودم که فرشته ی مقرب آمد و شیپور زد که ، جی بیس دولت آبادی وقت ملاقات تمام شده باید برگردی...فرشته ی مقرب آمد و یک چوب جارویی هم مثل هری پاتر داشت که دوترکه سوار شدیم ، ازبچه ها خداحافظی کردم و رفتیم ...در بین راه بازگشت همانطور که از کنار باغهای بهشت با دیوارهای گلی اش میگذشتیم .. غلامرضا را دیدم  ، که کنار در چوبی یکی از باغها ایستاده بود و من را از آ ن پایین زیر چشمی نگاه میکرد......هرچقدربه فرشته ی مقرب اصرار کردم که بایستد گفت وقت تمام شده انشاءلله دفعه ی بعدی.... فکر کنم دفعه ی بعدی اگر دست خالی بروم کله ام را میکند ..باید یکی از همین روزها بروم شیراز... وآن کاری که میخواست برایش انجام بدهم.