میدانی سنجاقک! گاهی دلم برای همه تنگ میشود حتی تو. با این وضعی که دارم ، پر از کارهایی هستم که دیگر فرصتی نیست که انجام داد . چیزهایی که نمیشود خواست...... راستش یک حسی پایش را گذاشته روی سینه ام فشار میدهد که هی بنویس. من همه چیز را گفته ام ..خیلی هایش را هم اینجا نوشته ام.... سنجاقک خودت بهتر میدانی. من به همه، همه چیز را میگویم.. یادگرفته ام که همیشه ، آن قسمتهای زردش را بگذارم توی دلم تا دیگران نفهمند. نفهمند که من میفهمم و دانستن دارد زردم میکند... راستش را که بخواهی ..اصلا چرا دروغ بگویم ، فقط به خاطر تو...فقط به خاطر تو است که با همه ی این مصائب میخندم و میگویم که هیچ اتفاقی نیفتاده ... به روی خودم هم نمی آورم ...همین است که ریش هایم زرد شده...گاهی در اوج دپرشن تظاهر به خنده ی زور زوری، آدم را زجر کش میکند... یک جا خواندم نوشته بود که، فکر کردن آدم را پیر میکند. من زیاد چیزی یاد نگرفتم سنجاقک ولی خیلی فکر کردم گاهی. راجع به همه چیز. آدمهای اطرافم  را نمیشناسم دوستشان هم ندارم سنجاقک من دارم از تو منفجر میشوم. از تو نه، از تو. می بینی ؟ هنوز هم میتوانم شعر بگویم عجیب است هنوز گوسفندها را  دوست دارم و گل کوچک را و اینکه تو کنار من بنشینی. فکر میکنم باید رفت همه باید برویم اینجا مرداب است. تمام دنیا مرداب است. آسمان مرداب است و بالاخره ما تویش غرق میشویم. حسرت قورباغه ها را نخور سنجاقک. آنها موجودات بی فایده ای هستند. به خودت فکر نکن و من و  ما هم هیچ فایده ای نداریم. تو که میتوانی پرواز کنی پرواز کن برو به عمق مرداب آسمان. گاهی آن ته ها نفس کشیدن آسانتر است...