جدیدآ مُد شده بعد از صرف عصرونه یا هر چیز دیگه ای توی کافی شاپ ها، یه دفتر جلوت میزارن تا یه جمله توش بنویسی. به نظرم کارشون جالبه. وقتی گوشه ی یه صفحه ی سفید یادگاریت رو مینویسی و چند ورق به عقب بر میگردی... ا و و و و و و ه که چه چیزایی نمی بینی. یه لحظه شاد میشی و لحظه ی بعدش غمگین. با بعضی هاش می خندی و با خوندن بعضی دیگه چشمی تر میکنی. خودکار رو از کیفم بیرون آوردم و قبل از اینکه چیزی بنویسم جذب بعضی از نوشته ها شدم...

- با عشقم، با همسرم، با همه ی وجودم، اینجا نشستم و زیباترین خبر زندگیم رو ازش شنیدم. من قراره " پدر " بشم... (رضا، زمستان ۸۵)

- نیلوفر من... یادش بخیر اولین وعده ی دیدار و آه از آخرین قرار بینمون. هنوز بهت فکر میکنم. هنوزم به یاد تو چشامو رو هم میذارم. تو چی؟ (مهدی، 17/۱۱/۸۵)

- فردا امتحان دارم. اونم چی! ریاضی. اونوقت یا خیال تخت نشستم اینجا به بستنی خوردن. به این میگن ولِنگاری. گرفتی چی شد! (مرجان،17/۱۱/۸۵)

- محسن، نرگس، لیلا و علیرضا. چهار نر قول در کافی شاپ. ما چی داریم واسه نوشتن ؟!!! بی خیال ما شو جون مادرت (گروه دوستان، ۶/11/۸۵) <و هر کدوم با رُژ لبشون روی اسمشون انگشت زده بودن>

- این ثانیه ها یادگاریند. تولد آرینا، با صدای گیتار جانبخش امیر. بچه های معماری، ساعت نه شب. (پاییز ۸۵)

- چرا من؟ خدا جون یه نیگا به اینجا بنداز! همه جفت اومدن؛ با شوهرشون، با پشتوانشون. با یه دنیا غرور پشت این میزا نشستن و به هم لبخند میزنن. پس ابراهیم من کو؟ من چرا تنهام؟! به یکی از قطره های اشکم اجازه میدم خودش رو وسط این صفحه ولو کنه و این کاغذ بی ارزش تابدار شه و با سیگارم گوشه ای از این کاغذ رو میسوزونم تا هر بار روش دست میکشم به یاد بیارم روزها ی تلخ زندگیمو (پاییز ۸۵)

وقتی این دفتر یادگاری رو جلو من گذاشتن، با خوندن مطالب قبلی ،  اولین چیزی رو که به ذهنم اومد نوشتم:

فرق است میان آنکه یارش در بَر با آنکه دو چشم انتظارش بر در

(جی بیس بهار ۱۳۸۶)

پی نوشت: یک عده از دوستان برایم کامنت گذاشته اند که به علت حجم بالای صفحه ، نمیتونند این پست را ببینند.در صورت عدم موفقیت برای مشاهده میتونید روی این لینک اصلاحی کلیک کنید.