دیروز توی خیابان یک اعلامیه ی را به دیوار دیدم که مربوط به فوت یک پسر جوانی میشد .عکسش را گذاشته بودند و بالایش قبل از اسمش نوشته بودند: جوان ناکام .

چند دقیقه ای مثل آدمهای مه و مات توی خیابان مبهوت این اعلامیه شده بودم ...این کلمه ی جوان ناکام من را خیلی به فکر فرو برد ... آدم یاد انسانهای حسرت به دلی می افتد که هنوز دلشان با این دنیاست و با هزار آرزو ،  شانس زندگی در دنیا از آنها گرفته شده است.... فکرش را که میکنم ، اگر یک روزی در جوانی مُردم اصلا معتقد به این نیستم که روی اعلامیه ام بنویسند جوان ناکام .... 

دیدن این اعلامیه جوان ناکام و اینکه به تقارن آن ،  ستاره ی پنج پر من را در وبلاگش به این دعوت کرده که از آرزوهایم بگویم باعث شد که این پست را هم بنویسم ..روی این مساله خیلی فکر کردم. آرزو ، نوع دنیوی و احساسی خواسته های آدمی در این دنیاست که با ریشه غیر منظقی و غیر عقلی ، همیشه در فکر آدمها مثل زالو به آدم میچسبد و آدم را محدودتر میکند.... فکرش را که میکنم ارزوی خاصی هیچ وقت توی زندگی ام نداشته ام .. کلا معتقدم که ذات دنیا خیلی کوچکتر از آن است که آدم با ارزوهای دنیوی وابسته به آن شود. 

وابسته نبودن به تعلقات این دنیا خیلی سخت است ...سخت است که ادم معنی واقعی! این غیر وابستگی را در زندگی اش ترجمه کند... منظورم از آرزو نداشتن و یا وابسته نبودن و دست کشیدن از دنیا ، مفهوم پوچی و نهیلیسم نیست ...آدمهای زیادی را دیده ام که مثلا دست به خودکشی میزنند  و یا میگویند  از این دنیا سیر شده اند و... درصورتی که پشت همه این مسائل را که بیبنی متوجه میشوی که از دنیا  سیر نشده اند که هیچ ، بلکه به خاطر ناکامی در نداشته هایشان در دنیا و همان آرزوهای دست نیافته ی دنیوی خودشان است که این اعمال و حرفها از آنها سر میرند.!!

اینکه میگویم آرزوی خاصی ندارم ، اصلا دلزده از این دنیا هم نیستم. برنامه های زیادی برای زندگی ام دارم ولی آرزوی خاصی در این دنیا ندارم..... به چیزهایی که دارم قانع هستم ، احساسی فکر نمیکنم ، و همیشه بهترین، قاطع ترین و سالمترین تصمیمها را با عقلم میگیرم.  امید دارم ، کار میکنم و برای نداشته هایم سعی میکنم ، به تقدیر معتقدم ، اضافه از خدا نمیخواهم و شاید هم همین ها هم باعث شده آرزوی خاصی به دل نداشته نباشم .

یک نوشته ای از  "جبران خلیل جبران" را یک سالی میشود که پرینت گرفته ام زده ام پشت در اتاق کارم در شرکت ، و در تنهایی هایم  وقتی در اتاق بسته است آن را مرور میکنم(+) . وقتی که میخوانمش حس مثبت خیلی خوبی به من دست میدهد:

پروردگارا

به من آرامش ده ،   تا بپذیرم آنچه را که نمیتوانم تغییر دهم،

دلیری ده  ، تا تغییر دهم آنچه را که میتوانم تغییر دهم ،

بینش ده ، تا تفاوت این دو را بدانم ،

 مرا فهم ده ، تا متوقع نباشم که دنیا و مردم آن ، مطابق میل من رفتار کنند.

---------

*پی نوشتی در باب وصیت نامه  :: در مطلبم نوشته بودم که اگر یک روزی در جوانی مُردم اصلا معتقد به این نیستم که روی اعلامیه ام بنویسند جوان ناکام .... فکرش را که میکنم  لطفا به باز ماندگان سفارش کنید روی اعلامیه هایم از لفظ "مهندس " هم استفاده نکنند ...توی این زمونه که از هر ۱۰ نفر ، ۱۱ تا مدرک فوق لیسانس دانشگاه ازاد و امثال دانشگاههای پولی را دارن لفظ مهندس روی اعلامیه خیلی باحال و مایه خنده میشود ......  از شوخی و این حرفها که بگذریم پیشنهاد میکنم ، گل رز قرمز هم برایم نیاورید ...اصلا خوشم نمی آید ... تا میتوانید محض آبروداری هم که شده چند روزی برایم گریه کنید ...و گلهای گلایل صورتی بدون شاخه و برگ هر هفته برایم بیاورید......چند سالی است عادت کرده ام که هر سه - چهار ماه یک بار میروم خون میدهم کارتهایش  جمع کرده ام،  توی کشوی میزم گذاشته ام اگر فرصت شد قبل از خاکسپاری لای کفنم  بگذارید...شاید خدا دید و دلش به رحم امد ....   همین ها برایم کافیست ..حمد و سوره هم پیش کشتان.  

**پی نوشت بی ربط ::  به مناسبت طرح نيروي انتظامي در امر گير دادن به جوانان (اينبار چه پسر و چه دختر) عرض مينمايم روسريتون رو بکشيد جلو تا يادتون بره که:1 شهرام جزايري چي شد2 سد سيوند آبگيري شد3 بنزين سهميه بندي شد 4- قيمت مسکن ده برابر شد 5- بيکاري و فقر سطح وسيع جامعه رو فرا گرفت .. واقعا من و اينهمه خوشبختي محاله محاله

یادم می اید همین چند وقت پیش بود یک لگویی را ساختم گذاشتم گذاشتم کنار وبلاگ همین بالا سمت راست. یک پستی هم نوشتم (+) و کلی زور زدم که بقیه هم  بیایند و این لگو را در سایت یا وبلاگ خودشان قرار بدهند .

چند وقتی است دیگر  میخواهم بر دارمش. آخر هر چیزی بالاخره یک تاریخ مصرفی دارد ! پروژه ی سیوند  و داد کشیدنهای ما هم چند هفته ای است که دیگر تاریخ مصرفش  گذشته!

 ولی خوب این خاصیت دنیاست، خیلی چیزها از ذهن ادم پاک نمیشود .  تا بیاید ازذهن ما پاک شود ..یعنی تا بیاییم به خودمان بجنبیم ، خیلی راحت تر  و زود تر در دنیای بیرون پاک میشود . و به قول یکی از دوستان یه آب هم روش ...خوب .. پاسارگاد هم با سیوند رفت ،  یک آب هم روش.

به همین راحتی ماجرای سیوند هم تمام شد .  من که این لوگو را پاک نخواهم کرد. یعنی این مساله از ذهنمان پاک نباید بشود ..never mind شما هم  میتوانید لیست نامه هایتان(+) را بگذارید بماند....شرمندگی هم ندارد ...ما که تلاشمان را کردیم ولی گفتم که این خاصیت دنیاست! .. بعضی چیز ها به تاریخ میپیوندد. مثل این لوگوهای ما یا مثل پاسارگاد و یا همین  روزنامه پایینی که خیلی سال پیش، ظاهرا  برای خواندن چاپ  شده بوده است ..

 ای آدمی‌زاد،
هر که باشی و از هر جا که بیایی،
و از آن ِهر زمانی که باشی،
زیرا می‌دانم خواهی آمد،
من کورشم،
که برای پارسیان این کشور پهناور را ساخته‌ام،

پس به این مشت خاک،
که تن مرا پوشانده، رشگ مبر

هر کس آرامگاه مرا ویران کند
اهورامزدا او را نابود کند

(سنگ نوشته ای از کورش بزرگ در پاسارگاد)

*پ ن::  امروز یک صحنه ای  از مبارزه با بد حجابی دیدم که اصلا دیگه بیخیال کوروش بزرگ و پاسارگاد و این حرفها.... این صحنه ظهر تا حالا توی ذهنمه! برای دانلود چیزی که دیدم به این صفحه  بروید.

  آدم باید هر روز مقداری موسیقی گوش کند،
یک شعر خوب بخواند،
یک نقاشی قشنگ ببیند
و اگر پا داد یک جمله عاقلانه نیز بگوید. 

 
* پی نوشت ::
- چقدر آدم بودن خوب به نظر میرسه ...