بامداد جمعه دوازدهم مهرماه هشتاد و هفت

پایلوت صنایع شیمیایی

 اگر يك روزي همان اوايل (سال ۸۴) ميدانستم كه با چنين علم سنگيني روبرو هستم  در اين راه  پا ميگذاشتم ؟ 

راستش فكرش را كه ميكنم جوابم نه نيست.

اين موضوع با مشخص شدن سختيهايش ،‌ برايم روز به روز حياتي تر ازهمه چيز شده است. حتي از كارخانه كه ديگر اين روزها اهميتش برايم به اندازه اين كار نيست. سپرده امش به حميد.

. يك جور هايي براي يك جنگ شده است . بايد به خودم ثابت ميكردم كه ميتوانم.

در اين سه سال تمام وقت ،‌ذهن  و سرمايه ام را در اين راه گذاشتم. آنقدر ازمايشهايم به خطا خورد كه  حالا كه فكرش را ميكنم تعدادش مطمئنا بالاي صد مرتبه است.

چند شب پيش يك خوابي ديدم . يك چيزي توي مايه هاي سونس رو ويستا. يك حسي به من گفت كه مشكل كارم كجاست. و تازه فهميدم كه كارم از بيخ اشكال دارد.

ميخواستم براي هميشه اين پرو‍ژه را كنار بگذارم. ولي به خودم چند روز مرخصي دادم تا فكرهايم را دوباره جمع كنم.

ديدار اتفاقي ديشبم با محسن پور كه از من سراغ كار را گرفت و اينكه چقدر بيصبرانه منتظر اين مساله بود كه همسرش در اين كار مشغول شود. و اينكه اين مساله چقدر براي من بي اهميت بود  كه اصلا يادم رفته بودش،‌ مرا به خودم اورد كه مجال صبر كردن نيست.

ديشب دوباره به خودم  اجازه اين ريسك را دادم.

با اراده آمدم. تمام توانايي و تجربه هاي گذشته ام را به كار گرفتم .

و دوباره از صفر.

البته اينبار با چراغي روشن از تجربيات گذشته ام همراه با  اراده مضاعفي كه مينا به من داد و تجميع امكاناتي كه در اين چند سال جمع كرده بودم .

و

 بايد اينبار  تكليفم را با  خودم و اين فرمول شيميايي براي هميشه مشخص ميكردم .

ظهر در حين كار ،‌ سايت علي باباي چيني ها را كه مرور ميكردم تازه فهميدم كجاي كار هستم و قدم در چه راهي گذاشته ام.

به خودم گفتم  من بايد بتوانم.

و

اكنون

چهل و هفت دقيقه بامداد جمعه دوازدهم مهرماه هشتاد و هفت ،‌

 توانستم!

پ ن :: اين تواسنتن را نوشتم تا يادداشتي باشد براي دل خودم . و بدانم كه اين قدمي است براي قدمهاي بزرگتر و مطمئنم كه حتي اگر دوباره هم همه چيزخراب شود،‌ آنقدر علم وتجربه ام در اين كار زياد شده است كه باز هم ادامه خواهم داد و خواهم جنگيد.